„Никогаш не престанав да работам во заедницата – им помагав на Армијата на спасот, Советот за рак, Фондацијата за срце, Црвениот крст, Легијата на поранешни војници и бев претседател и претседател на Клубот на лавовите. Ќерка ми вели дека им ја пренесов способноста да се грижат за другите – што ме прави горда…“

Ги воспитав моите деца да разберат дека детството е чиракување и колку повеќе учат за време на нивното чиракување, толку подобро ќе постигнуваат.

Мојата кариера? Влегов во воениот оддел, а оттаму се префрлив во дипломатскиот суд. Аплицирав за работата во одделот за надворешни работи, во одделот за надворешни работи, и ме преместија во Москва поради моето воено потекло. Мојата ќерка се роди во Хелсинки поради тоа, ја викавме мала Финка. Беше време на комунистичкиот режим и не ти беше дозволено да одиш на некаде, за да го видиш балетот или хорот на Црвената армија, мораше да аплицираш, а ако твојата амбасада не беше во наклонетост, немаше да добиеш одобрение да ја посетиш. Отидов во Тајван, тогашна Република Кина, во '72 година, непосредно пред да прими Витлам. Па стигнав таму доволно време за да ја затворам позицијата и да ја отворам позицијата во Кина.“