Нешто што секогаш ги учам моите внуци, штом ќе пораснат доволно, мора да го слушнете намигнувањето на Попи! Тоа е она што го правам јас цело време. Позната сум по моето намигнување! Фер динкум.

Секој час на кој одев го повторував, и кога стигнав до 14 години, ми велеа „Нема каде да одиш, не можеш да одиш во средно училиште затоа што не знаеш да пишуваш и не можеш да спелуваш. Значи, можеш да бидеш градинар. Точно така. Па, машкото училиште беше веднаш до женското училиште. Значи, женското училиште имаше прекрасна градина, а момчињата имаа обраснати грмушки!“

По занает бев столар. (Подоцна) се вработив како автомеханичар во продавница за поправка на автомобили и останав таму до крајот на мојот (работен) живот. И тоа не е лошо за човек кој не се образувал. Не можам да читам како што треба и не можам да пишувам. Не можам да пишувам. Но, добро се снајдов. Секогаш имав работа - тоа е одлично.